REISPLANNER

In het leven heb je verschillende (onvoorziene) omstandigheden. Bij onvoorziene omstandigheden weet je vooraf niet wat er gaat gebeuren. Dan kan het bijvoorbeeld zijn dat je in gesprek met een ander bent en dat diegene een andere reactie geeft dan je zelf verwacht. Er gebeurd iets anders dan dat volgens je verwachting was. Het is goed om samen af te stemmen totdat je weer op één lijn verder kan. Misschien is dat nog wel het belangrijkste van alles.

Iemand die gevoelig is ziet dingen al snel ‘goed‘ of ‘fout’. Dit hoeft niet altijd het geval te zijn. Maar dit is wat de persoon er zelf (onbewust) van maakt. Het is de kunst om te bepalen of het belangrijk genoeg is om je druk te maken over wat niet gaat zoals je in gedachten had.

Tip: regelmatig de gedachte herhalen dat je vooraf bijvoorbeeld in een gesprek kan bepalen hoe een persoon gaat reageren. En dat je dus zeker dingen mag zeggen en een eigen mening hebben!

Terugkomend op die reisplanner. "Soms wordt al voor jou bepaald waar je naartoe gaat maar soms moet je ook zelf een weg zoeken. Het leven is dus een grote reisplanner omdat je meerdere wegen kan bewandelen." Dit is wat mijn psycholoog me heeft verteld en laten inzien dat dit echt zo is. 

Het is zo dat iedereen op zijn eigen manier de wegen bewandelt en dat is totaal niet erg!

BUCKETLIST

Dingen die je graag een keer wil zien of doen. Heb jij daar ook wel eens last van? Nou ja last van… Het is toch fantastisch om een verlanglijstje te hebben met activiteiten die je graag eens wil ervaren.

Ik ken dat gevoel wel. Zelfs zo erg dat mijn handen er af en toe van beginnen te jeuken. Ik heb voor mezelf twee verschillende bucketlisten. Ja, dat vraagt wel wat uitleg… Eén bucketlist heb ik in mijn hoofd al samengesteld en ik ben druk bezig om hier dingen op af te kunnen strepen. Hier komen wel steeds nieuwe dingen bij dus eigenlijk komt deze nooit ten einde. Zo ben ik bijvoorbeeld weer een nieuwe uitdaging aangegaan, namelijk het zit-skiën. Wow, dat is echt ontzettend gaaf!

Daarnaast heb ik nog een bucketlist want ik had er twee, weet je nog. En dit is wel een hele speciale. Namelijk een spontane met ongeplande gebeurtenissen. Deze heb ik dus nog niet op voorhand samengesteld. Als ik iets heel speciaals meemaak dan kan je mij wel eens horen zeggen; “zo, dat kan ik ook weer van mijn bucketlist afstrepen”.

Tijdens een meivakantie een paar jaar geleden was ik in Rome. Dit uitstapje was overigens wel gepland. Volgens mij de tweede dag gingen we met z’n allen naar het Colosseum. Eenmaal daar aangekomen was er nog niks aan de hand. Totdat ik op een gegeven moment met mijn zus en aanhang een stukje verderop ging kijken en ik met mijn mountainbikewielen heel moeizaam begon te rijden. Met deze wielen kan ik normaal gesproken heel gemakkelijk over onverharde paden, het strand of in het bos rijden. Mijn zus duwde mij even later omdat ik het zo zwaar vond dat het echt niet meer ging. Toen ze daaraan begon had ze totaal nog geen idee waar ze aan begon, hihi.

Na ongeveer een half uur rond gedwarreld te hebben waren we weer bij mijn ouders aangekomen. Mijn zus en ik vertelden tegen hen dat mijn rolstoel echt gigantisch zwaar reed. Gelijk ging iedereen om mij heen staan en kijken naar mijn banden of dat daar iets mee aan de hand was. We stonden op dat moment net op het punt om naar de uitgang te gaan want we hadden inmiddels alles wel gezien. En daar opende de lift zich toen iedereen om mij heen stond. ‘Zullen we de lift in gaan, dan kijken we beneden wel ff verder’ drong mijn vader aan, zo ongeduldig als hij soms is.

Inmiddels waren we buiten aangekomen en hadden we nog gekeken wat er met mijn banden aan de hand is. Het bleek uiteindelijk een lekke band te zijn. Er was een grote naald in gekomen. Waarom deze op de grond lag in het Colosseum is ons allemaal een groot raadsel.

Nu dit bekend was hadden we met z’n allen overlegd wat te doen in deze situatie. Met de trein naar de camping gaan en daar de reserveband halen en erop zetten? Of in de buurt naar een fietsenwinkel om een nieuwe band te kopen? Een rolstoel is geen fiets maar het viel wellicht te proberen. Mijn vader had op zijn beste Engels uitgelegd aan een surveillant bij het Colosseum wat het geval was. Zij vertelde dat ze een fietsenmaker in de buurt zou bellen om te vragen of ze nog een band hadden in het assortiment. De fietsenmaker opende zijn deuren pas een uur nadat ze had gebeld dus moesten we nog een tijdje wachten. We gingen uiteindelijk buiten in het zonnetje zitten met een zak Italiaanse chips die we wél bij ons hadden. Dus het wachten was uiteindelijk niet zo heel vervelend. Even later had de surveillant nog een keer gebeld naar de fietsenmaker. Toen bleek dat er geen nieuwe band was voor mijn rolstoel. ‘Ojee wat moeten we nu?!’ Dan toch maar naar de camping om de band te vervangen. Dat leek ons de enige optie, of pap ging alleen terug en nam de band mee hierheen zodat ik niet met mijn rolstoel helemaal terug hoefde te rollen. Uiteindelijk ben ik met mijn ouders teruggegaan naar de camping. Het eerste stukje ging op zich nog wel. Mijn vader heeft mij geduwd en de kant waar ik een lekke band had een beetje omhoog getild tijdens het rijden. Na een tijdje heeft mijn vader toch gezegd dat dit niet langer te doen was en zijn we met z’n drieën in een taxi gestapt en zo naar de camping gereden. Daar heeft mijn vader de binnenband van mijn rolstoel vervangen.

De conclusie van dit verhaal is dat dit een van de dingen is die inmiddels op mijn spontane bucketlist staat. En mijn tekst die ik dan gebruik is als volgt; ‘bekijk het positief, dit kan ik ook weer van mijn bucketlist afstrepen!’ Een lekke band krijgen in het Colosseum, wie kan dat nou nog meer zeggen. Dit heb ik altijd al eens gewild...

Een aantal jaren geleden heb ik ook iets anders van mijn bucketlist af kunnen strepen. Met mijn ouders, zus en opa was ik onderweg in de auto naar een voetbalwedstrijd in Eindhoven. Een spannende wedstrijd waar veel vanaf zou hangen. Wel of niet door naar de volgende ronde in de competitie. Dat was de grote vraag. Het antwoord daarop kregen we later op de avond.

Maar waar het eigenlijk om gaat is mijn bucketlist-momentje. We waren onderweg naar Eindhoven en we stonden vlak voordat we de snelweg opgingen voor een stoplicht te wachten. Hmm, altijd maar dat lange wachten overal, vreselijk. Op een gegeven moment mochten we dan toch echt verder. Mijn vader begon op te trekken met de auto en we kwamen vooruit. Maar toen gebeurde het… In één klap veranderde alles en kwamen we in tijdnood voor de wedstrijd.

Op het moment dat mijn vader aan het optrekken was bij het stoplicht vloog de achterklep van de auto open. En of dat dat nog niet genoeg was rolden mijn rolstoel en die van opa allebei naar buiten. Eerst had ik het nog niet zo in de gaten, maar mijn moeder en mijn zus die met mij achterin de auto zaten gelukkig wel. Dus papa kon gelijk de auto stoppen om vervolgens samen met mijn moeder en zus achter de rolstoelen aan te rennen en ze van de weg op te rapen. De auto’s achter ons konden nog net op tijd uitwijken en hebben dus niet de rolstoelen in de prak gereden. Dat zou er ook nog eens bij moeten komen...

‘Weer iets om van mijn bucketlist af te strepen.’

RETOUR

Retournerend, herhalen, terugkeren... woorden die je elke keer weer tegenkomt. En zo is het leven ook, naar mijn mening. (Kleine) dingen die zich herhalen die soms wat leuker zijn dan de andere keer en makkelijker mee te dealen. Maar zo is het eenmaal. 

En ook dat is niet helemaal waar. Tuurlijk heb je niet overal invloed op maar zeker heb je bepaalde dingen wel in de hand. Zo kan je (hoe moeilijk ook soms) zelf bepalen wat je zegt, doet en wat je denkt. Vooral dat laatste is lastig...